Blog · Culture · Social Media

Column | LinkedIn-titulatuur

This blog is a guestblog in Dutch to exchange ideas and expertises with my colleague writers of the minor Crossmedia Journalism at the Rotterdam University of Applied Sciences.
Use for English the Google Translate plugin in the footer of this website. Enjoy reading!

Het is de zoveelste zonnige herfstwinterdag. Mensen lopen voorbij met halfopen jassen, een zonnebril voor het gezicht en een outfit bestaande uit een chic shirtje, een spijkerbroek en een paar stappers. Het is een zondag waar iedereen rond lunchtijd even een luchtje gaat scheppen. Waar het normaal wel redelijk makkelijk is om tijdens de lunchtijd op maandag te kijken welke voorbijgangers misschien een titel voor of achter hun naam hebben. Als ik dan wil checken of een titel klopt, dan moet ik eerst al met de juiste aanspreekvorm beginnen. Zondag is zo’n dag dat dit spelletje van titels gokken het moeilijkste is.

Sophie van den Akker – 18 november 2018

Op een maandag in de rechtbank herken je zo de advocaat. Een ‘mr.’ – of moet ik zeggen ‘meester’ – in de rechten met een beschermde beroepsnaam. Maar de aanspreektitel voor een meester in de rechten is ook weer niet direct duidelijk of alom bekend. Vraag tien mensen om je heen naar de aanspreektitel voor een advocaat en negen weten het niet, de tiende twijfelt. Wat moet je dan?

Dit is nog maar een voorbeeld van het topje van de reuze ijsberg aan titels. Als twintiger die nog bezig is met het behalen van haar titel ‘BSc. Informatica’. Generaties boven mij hebben een groot variété aan titulatuur. Haal je een WO-bachelor dan heb je een ‘Bachelor of Arts’ of ‘Bachelor of Science’ op zak. Een duidelijke aanduiding van “Hé! Die heeft de basis van de uni, universiteit, afgerond.”. Zo wordt dat genoemd in de volksmond, ‘de uni’.

Als ik uitleg welke studie ik eindelijk aan het afronden ben, vragen ze ook aan welke universiteit ik studeer en of dat misschien die Technische Universiteit Delft is. Het kost me tien Engelstalige zinnen om uit te leggen dat dit niet het geval is en dat ik studeer aan de Rotterdam University of Applied Sciences. ‘Applied Sciences’… Ja, Nederland met te veel subcategorieën in studiegradaties en de bijbehorende titulatuur, dat leg ik dan maar niet meer uit. Ik laat het voor wat het is.

Welke titel ik straks trots mag schrijven op mijn Curriculum Vitae en mijn gedigitaliseerde versie, genaamd het LinkedIn profiel? ‘B.Sc’ komt er dan voor mijn naam te staan. Een Bachelor of Science in Informatica titel die ervoor zorgt dat ik dan sinds dat moment, aangeschreven dien te worden met ‘Mevrouw’.

Nou nou, geen haan die daarnaar kraait. Op LinkedIn wordt je als vrouw in de techniek ‘even gauw’ gebombardeerd met baanaanbiedingen, stageplaatsen of dat je misschien even een beetje van je kennis wilt delen over een kop koffie. Echt? Ik scroll door de waslijst aan berichten en heb al drie weken lang niemand meer geantwoord. Moet ik ook elke keer hetzelfde verhaal houden met dat ik op dit moment gewoon helemaal geen behoefte heb aan een andere baan naast mijn studie en dat ik vooral eerst mijn studie af wil maken voordat ik ook maar enigszins geïnteresseerd ben. Spontane projecten genoeg zoals het schrijven van dit magazine.

Een goed idee zou ik het wel vinden als iedereen die LinkedIn-titulatuur doorheeft, en dan bedoel ik natuurlijk met name mijn spammers, “Hoe het eigenlijk heurt”. Het spelletje titels raden is zo makkelijk nog niet, maar is ook iets wat tegenwoordig door de vingers gezien wordt. Mensen die ouder zijn dan ik spreek ik altijd aan met ‘u’ – tenzij we, inschattend, nog geen vijf jaar verschillen. Maar die nette aanspreekvorm moet ik negen van de tien keer afleren. En dan nog verbeteren mensen me weleens drie keer omdat het er zo ingebakken zit. Anders voelen mensen zich te oud terwijl ik het gebruik met de bedoeling een signaal af te geven van respect en waardering.

De titulatuur waarmee je aanschrijft is echter nog van de oude stempel. Dat vernieuwd niet zo gauw en is nog best ouderwets. Tenzij je altijd ‘jij’ en ‘je’ accepteert in alle recruitersmailtjes. Een mail naar een advocaat zou volgens de juiste aanschrijfvorm moeten beginnen met “Weledelgestrenge heer”. Maar wie bedenkt dat nu, als er alleen maar als aanwijzing ‘mr.’ voor je naam staat op LinkedIn. Hebben deze onderwezen titels nog meer waarde of functies behalve dat ze vermeld staan op je diploma en het neerplompen op al je soorten Curriculum Vitae’s en naamsvermeldingen?

Weinigen in het buitenland die dat Hollandse stelsel begrijpen, hoe hoog je onderwezen graad nou daadwerkelijk is. Bij elke sollicitatie zal je jezelf echt keer op keer op niveau moeten bewijzen. En het heeft ook geen functie voor je paspoort want dat zou het aantal toegestane karakters al gauw overschrijden. Dus wat moeten we er functioneel mee? De adellijke titels worden in Nederland niet meer toegekend maar hier zijn genoeg onderwezen titels voor in de plaats gekomen. Hoe moeilijker je titel te behalen is, hoe hoger je salaris zal zijn. En de weg er naartoe is ook niet makkelijk. Meer mensen behalen meer en meer titels en de namen die op LinkedIn komen worden alleen maar ingewikkelder.

Moet de etiquette weer aangeleerd worden in het onderwijs? Willen we die titels niet als nietsnut op een blaadje laten staan. De aanschrijfvorm onthouden weinigen nog en de aanspreekvorm wordt al gauw gedegradeerd tot gewoon ‘jij’ en ‘je’. Maar het is ergens ook wel makkelijk. Ik zit al een tijdje op een bankje in het park voor me uit starend en m’n telefoon geopend op de LinkedIn berichten. Een bericht dat begint met ‘Hi Sander, …’. Auch, zo makkelijk een ‘copy-paste’ methode toepassen op je recruiter berichten. Als je met je spammende LinkedIn berichtje door mij straks serieus genomen wilt worden; spreek me dan tenminste aan met de juiste naam en titulatuur. Daar dient die graad nog wel voor.

 

Culture · Travel

Edinburgh Sunday

This blog post is a sequel to the series ‘The Recap of the Day – Edinburgh 2017’.
How my first day – friday – has been, you can read here –> Edinburgh Travel.
How my second day – saturday – has been, you can read here -> Edinburgh Saturday

The morning

 

Panorama view of the middle section of the main hall on the first floor. Very architecturial, little bit botanic garden feeling. Behind and left and right of me are the exhibitions. Photo copyright belongs to Sophie van den Akker, photographed on July 30th 2017, not for use without written permission through a correct correspondence.

After a very late and a bit tired of all the impressions within one day, Sunday arrived. This Sunday I chose to start easy and slowly with my day. Waking up and after the morning ritual pack some stuff and go on the road for a little breakfast outdoors. This breakfast was just a normal one for me: a sandwich accompanied with a fresh juice and some fruit. No, I have not had the Scottish breakfast yet, I save that for another day. While I was having breakfast I was figuring out what to do today, what to do the next couple of days and how to combine all the stuff. The focus was only on today though, the rest of my ideas of what to visit was just labeled as ‘later sometime’. After a while the decision was made: The National Museum of Scotland!

The afternoon

 

Photo copyright belongs to Sophie van den Akker, not for use without written permission through a correct correspondence.

In the transition from the morning hours to the afternoon hours I walked to the National Museum of Scotland. Uphill, downhill, left and right…I walked criss-crossing through the streets of Old Town. The museum is at first glance a nice old classic Roman looking building with a modern extension next to it. The entrance and facilities are far from old, it is really modern and good facilitated! Only I did not know one thing that I had better should have known in advance: the museum counts eight! floors. The exhibition on the floors are now and then as small as one floor or as big as two, three, four, or even five floors! Depends on in which area you are walking. More details and explanation and tips and tricks for this museum will be written in a special blog post.

The National Museum of Scotland is not only about the Scottish, the Scotsmen were world explorers! And therefore inspired people and got inspired by other cultures as well. Yes, inspiring, not taking over cultures. At the museum a nice guard explained me about a royal exhibition and that I could join and leave the guided tour when I want to. One hour later at another exhibition I ran into the same guard again, those guards at all the museums switch places throughout the day, kind of rotating system of the guards. Therefore they know lots about all kinds of subjects. So I had for half an hour a nice chitchat about the Scottish people, the culture, the exhibition we were at, the Royal history and how they are all connected to each other and the Brexit. Yes the Royal history is in my opinion extremely complex. From Stuarts, Tudors, Jacobites, Oranges and so on and the many battles that were fought with – the help of – the Scottish the past couple of centuries. What also had a lot to do, in fact is, Royal history as well, is the history of Bonnie St. Charlie and the Jacobites. This is also the name of a temporary exhibition now at the museum and it is really wonderful! Learned a lot and slowly bits and pieces are becoming a vague picture of the Royal family, the battles and the history of the crown!

When you are visiting Edinburgh and this exhibition is still at display, definitely worth a visit because it explains a lot special – non photography permitted – items are at display! Jacobites Jacobites…I had read it already several times throughout the city but who the were, are, and so on….will be written in a special blog post about this exhibition!

The evening

 

Photo copyright belongs to Sophie van den Akker, not for use without written permission through a correct correspondence.

After I left the museum at closing time, I decided to have an early dinner for I could walk to and through Holyrood Park which was my idea for spending the evening. Nearby the museum I stumbled upon a nice bar named ‘Biblos’. A spacious bar / restaurant / café where I had fresh Fish ‘n Chips from the menu. When you are in the United Kingdom, you have to try that too. Though I believe it is not typical Scottish. But anyways it was delicious and accompanied with Italian Bruchetta, I had fuel enough to walk an approximately 5 miles (around 8km). The walk was again criss-crossing through a lovely neighbourhood, entering Holyrood Park on a side path that ended into a not-official grass path. Astonishing views already from the ground across the deeper valley to the hills. Two major hills at front of which the highest one is the ‘Arthur’s Seat’.

This is also a point where I have to admit I was confronted with traveling on my own. Thinking about: is it too late at the day – because of the daylight – to hike through a enormous park on your own? Who will watch my back? – nobody of course except maybe a passerby. Will the weather stay the same all the time I am hiking / climbing? – guessed not because the wind was changing in strength a lot. Is there a clear route map? Or sign? –> apparently not as well. It really is nature as it is! Lovely but therefore take care, don’t get lost! I decided to just walk a path that did not look too steep and not climbing the stone stairs to ‘Arthurs Seat’. Was already quite a bit afraid of height by seeing those people high on the hill, or mountain to say as a Dutchie living in a flat land. Everywhere near the edge of the hills we had to be aware of falling rocks. Meanwhile I made lots and lots of photos of the incredible view and shared a few with friends and family so they know a bit where I am, how it is and in a kinda way this feels also a bit more safe. Being connected and kind of ‘being watched your back‘ by sharing an update now and then during the walk.

Well, after walking and walking, photo’s, drops of rain, sunshine, runners passing by, dogs playing around and so on…it was time to go home. I crossed the Holyrood Park on a nice path and from there it took me another 3/4 hours before I reached home by foot. Nearby were several bus stops but the busses on that route particular were redirected due to road works. I don’t mind walking when you miss you bus, or two or three bus stops. This gave me the nice and mandatory opportunity to walk through another neighborhood and discover nice cute houses, gardens, churches, pubs and just being in a completely different environment again. This city Edinburgh has so many kinds of different neighbourhoods, areas, parks, churches, every little bit makes you feel your are completely somewhere else again.

Tomorrow or really late tomorrow, my story of Monday will be online, that consists of lots and lots of venues and exhibitions. It has been a busy and long day but I immensely love this kind of holiday. Again a little 1200 words on…Oh I keep on talking – eh writing – ….

Goodnight folks! Oidhche, mhath.

Chan eil aon chànan gu leòr!

Greetings by Sophie